Gedraaid

  • John Barbirolli

    Er is een algemene neiging van critici om kunstenaars of kunstwerken onderschat of onbekend te noemen. Commentatoren bij sportwedstrijden doen dit met de sporters die ze in actie zien. Bij NBA-wedstrijden wordt er iedere quarter wel gewezen op een speler die 'underrated' zou zijn. Dat deze speler maar een van de weinigen is die mag spelen - 360 verdeeld over 30 teams - in deze wereldwijd bekeken basketbalcompetitie en niet over straat kan zonder handtekeningen uit te delen, doet er dan niet zoveel toe.

    Publicatiedatum , Medewerker

  • Philips cassetterecorder

    In een terugkerende droom vind ik mezelf terug op het podium van een band. Als instrument moet ik een oude Philips cassetterecorder bespelen. De zenuwen gieren door mijn lijf, gespannen ben ik op zoek naar geluid. In sommige versies van de droom zijn de klanken die ik uit het machientje krijg een opwindende, Mellotron-achtige toevoeging aan het geluid van de band, veel vaker - helaas - komt er geen enkele noot uit.

    Publicatiedatum , Medewerker

  • Alessia Cara

    Popmuziek heeft het wonderlijke vermogen om in een paar minuten een gevoel voor een heel leven op te roepen. Een paar zinnen die aanzetten tot een radicale omwenteling. Onontkoombaar. Waar de librettist van Arabella van Strauss drie uur lang schrijft, schrijft en schrijft, legt Seymour Gottlieb voor Leslie Gore's It's My Party and I Cry If I Want To in 2:19 uit dat de ring aan de verkeerde vinger zit.

    Publicatiedatum , Medewerker

  • Johan Cruijff

    Tijdens de Cruijff-herdenking van vorige week zag ik een paar minuten zeer ongemakkelijke, beschamende televisie. Johan zit in de studio van Barend & van Dorp. Als grap of eerbetoon hebben ze bedacht dat de grote volkszanger Hazes voor de gelegenheid een lied kan zingen. Tenenkrommende rijm, botte galm, zweet uit elke porie, een treurigstemmende camaraderie is het resultaat.

    Publicatiedatum , Medewerker

  • Hilary Hahn

    Over violiste Hilary Hahn wordt vooral in superlatieven geschreven. Terecht wat mij betreft, want ze is een elegante verschijning die prachtige muziek maakt. Ik zag haar in 2011 in het Concertgebouw waar ze een werk van modern componist Jennifer Higdon speelde. Na de pauze volgde de Glagolitische mis van Janáček, wat nu niet meteen aanleiding geeft om de trein in te springen.

    Publicatiedatum , Medewerker

← ouder nieuwer →